1 - ركن دعويدار « 1 » ملك الشّعرا مولانا قاضى امام ركن الدين محمّد بن سعد بن هبة اللّه دعويدار قمى متخلّص به « دعوى » از افاضل شاعران ذو اللّسانين در اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجرى و از معاصران اثير الدّين اومانى و كمال الدّين اسمعيل اصفهانيست . وى بسبب دانش وافر و خطّ خوش و مهارت در فتوى « 2 » و اشتغال به قضا در ميان اقران شهرت داشت و چنان كه در مقدمهء ديوانش ثبت شده « فضلى وافر حاصل كرده و خطّى بغايت خوب نوشته و بر نظم و نثر عربى و فارسى قدرتى تمام داشته . . . و با منصب قضا

--> ( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به : * تذكرهء آتشكدهء آذر بتصحيح و تحشيهء آقاى دكتر سادات ناصرى ص 1250 - 1252 * مجمع الفصحاء هدايت ج 1 ص 236 * مخزن الغرائب نسخهء عكسى نگارنده از روى نسخهء بودليان * مرقوم پنجم كتاب سلم السموات ص 43 و 256 * فهرست كتب خطى كتابخانهء آستان قدس رضوى ، جلد هفتم ( 2 ) تأليف آقاى احمد گلچين معانى ص 813 * تاريخ نظم و نثر در ايران ، مرحوم سعيد نفيسى ، ص 172 * مونس الاحرار فى دقايق الاشعار ، باهتمام مير صالح طبيبى صفحهء : لت ، 301 ، 307 * تذكرهء خلاصة الاشعار تقى الدين كاشانى نسخهء خطى * تذكرهء عرفات العاشقين نسخهء خطى * فهرست نسخ فارسى كتابخانهء ملى پاريس ، بلوشه ، ج 3 ص 485 * ديوان كمال الدين اسمعيل ( مقدمه و متن آن ) بتصحيح آقاى دكتر حسين بحر العلومى ، تهران 1348 شمسى . ( 2 ) - درين‌باره گويد در قصيده‌يى كه بكمال الدين اسمعيل فرستاده بود : گرچه امروز در اسلام كسى نيست چو من * كه گشايد گره تنگ زپاى اشكال . . .